Pg Art Gallery

Ayşe Gül Süter 'Analogue versus Digital' sergisiyle Barselona'da...

2011-11-10T06:22:00.000-08:00

2011-11-02T05:43:00.000-07:00

DOLANBAY

‘Heavy Paintings - Beyond Traces’

15 Kasım – 17 Aralık 2011

‘Bilinç, avuç içine düşen kar taneleri gibidir, kısa bir süre sonra erir; önce avucunuzda bir ıslaklık kalır, sonra kuruyup geldiği gibi gider. Her seferinde geriye “şey” ile “hiç” arasında izler bırakır, yaşam boyunca arkasından gidilen.’

dolanbay

Dolanbay, Türkiye’deki ilk kişisel sergisiyle Pg Art Gallery’de izleyicilerin karşısında.

İngiltere’de gördüğü sanat eğitiminin ardından çalışmalarını Almanya’da sürdüren Dolanbay, çağdaş sanatın günümüz resim estetiğini araştıran görsel dil çalışması ‘Heavy Paintings’ ile Türkiye’deki sanatsevelerle bir araya geliyor. Bu çalışma, çağdaş sanata yön veren dönemleri ‘sanatçı’, ‘sanat’ ve ‘yaşam’ üçleminde inceleyip, tarihsel değişimlere paralel ortaya çıkan sanat teorilerini, döneminin sanata etki eden faktörleriyle ilişkisel olarak araştırır.

‘Heavy Paintings’ten 2007-2008 yıllarında ürettigi ‘Emotion in Translation’ ve 2009 yılında başlattığı ‘Performative Journeys’ serilerinden çalışmalarının yer alacağı sergide sanatçının “Untitled Act” adlı performanslarının videoları da tuallerine eşlik edecek.

‘Bilinç adına çıkılan her yolculukta karşımıza boşluklar çıkar; bilinmeyenlerdir bu boşluklar.’

Boşlukları görselleştirmek adına felsefi bilinç akışıyla resim pratiğinde çıktığı bir yolculuğun serisi olan ‘Emotion in Translation’da sanatçı, genelin farkındalığıyla kendini diyalektik bir bütünün parçası olarak algılar ve gerçeği anlamak ve tanımlamak adına kendinden; bilmek adına bilmemekten, algı ve duygu gerçeğinden yola çıkar.

‘Performativ Journeys’ serisi ise, resim sanatının çağımız estetigini, performatif zaman diliminde tekrarlanan “act” olgusu olarak betimler. Bu çalışma resimde alegoriyi, represantasyonu ve öznelligi ret etmiştir; hikaye anlatmaz, gerçeği yorumlamaz, izleyicisinden de yorum talep etmez. Onları liminal bir tecrübeyle baş başa bırakır. Boyayla sürekli tekrarlanan act olgusu her marjinal zaman diliminde tuval üzerinde şekilli/şekilsiz formlar oluşturur. Oluşan formlar ve sanatçının iç diyaloğu arasındaki karşılaşmalarla yaşanan liminal tecrübe, resmetme sürecini yönlendirir. Süreç hiç bir iddiayla başlamaz. Bilinenler bilinmeylere, kullanılan malzeme ise en yalın haline indirgenir. Sanatçı kendinden önceki dönemlerin ve kendi döneminin egemen sanat anlayışlarını kavramış olmakla beraber önceden tanıdığı hiç bir formu ve önceden belirlenmiş hiç bir kriteri referans olarak almaz; act etken bir süreç içinde kendiliğinden oluşan formlar ile sanatçının kendi bilinç akışını esas alarak dış gerçeklikler arasında kurduğu ilişki sonucu süreç içerisinde tuval yüzeyinde öznel olmayan bir içerik oluşur. Oluşan içerik sürecin bitiminde arta kalan kalıntıdir. ‘ Act’ olgusuyla üretilen sanat gerçeğin represantasyonu değil, üretimle özdeşleşmiş gerçeğin kendisidir.

Dolanbay 1997-1998 yilarinda, University of Central England, Birminghamda 3D Design, 1998 – 2002 yıllarında, University of Westminister, Londra’da Mixed Media Fine Art okudu. Aynı dönemde Berlin Sanat Akademisine (UDK) ziyaretlerde bulunarak “Yeni Alman Resmi” dönemini inceleyip “Yeni Alman Resmi ve Sosyal Politikal İlişkisi” başlıklı araştırma yazısı yazdı. 2005 yılında bir grup sanatçıyla birlikte Berlin’de, ticari olmayan bir proje mekanı organize etti. “A” Projesi adı altında bağımsız projeler hazırlayıp, sanat platformları oluşturdu. Londra ve Berlin’de ortak projelerde sergiledi. İlk kişisel sergisini 2009 yılında “Heavy Paintings” adıyla Berlin Meinblau Galerisi’nde açtı. Çalışmalarına Berlin’deki atölyesinde devam etmektedir.

'Tekinsiz Oyunlar' Ayşegül Oğuz'un kaleminden Milliyet Sanat'ta...

2011-09-02T06:23:00.000-07:00

Pg Art Projects sunar...

2011-08-14T05:55:00.000-07:00

‘TEKİNSİZ OYUNLAR’

13 Eylül – 28 Ekim 2011

Pırıl Güleşçi Arıkonmaz tarafından kurulan ve 18 senedir kesintisiz olarak sanatsal faaliyetlerine devam etmekte olan Pg Art Gallery, 13 Eylül’de başlayacak olan kapsamlı sergi projesiyle, sanatı sıra dışı bir mekanda izleyicilerle buluşturuyor. Galerilerin steril ortamı yerine İstanbul’un dokusuna karışmış tarihi bir yapı olan Tahtakale Hamamı’nda, hazır giyim markası ROMAN’ın sponsorluğunda gerçekleşecek bu sergi, İstanbul Bienali ile eş zamanlı olarak başlayacak.

Öznur Güzel Karasu’nun küratörlüğünde bir araya gelen farklı disiplinlerden 22 sanatçı ‘oyun’ kavramının farklı anlamlarından yola çıkarak gerçekleştirdikleri çalışmalarıyla, yaşamın her alanında karşılaştığımız oyunsal süreçleri ele alıyorlar. İçinde yaşadığımız toplumsal düzendeki rollerimizi, koskoca bir sistem içinde maruz kaldığımız oyunları, düşsel oyunlarımızı, tıpkı bir çocuk gibi dahil olduğumuz oyunları, neşeli oyunları, çıkar oyunlarını, kültürel yapıdaki oyunları, algı oyunlarını ele alırken aslında nasıl bir tekinsizlik içinde yaşadığımızı da vurguluyorlar. Sergide, başı belli olan ama sonu belirsizliklerle yüklü toplumsal düzeneklerden bir çıkış yolu aramanın da aracı haline geliyor sanat. İçsel güdülerle çıkılan zihinsel yolculukta, aklın arayışlarına dair denklemler çıkıyor karşımıza.

Sergide yer alan sanatçılar

Özgül Arslan, Sena Başöz, Burak Bedenlier, Itır Demir, Eda Gecikmez, Nurcan Gündoğan, Reysi Kamhi, Devabil Kara, Hacer Kıroğlu, Komet, Devran Mursaloğlu, Günnur Özsoy, Neriman Polat, anti-pop, Gonca Sezer, Ayşe Gül Süter, Jerome Symons, Candaş Şişman, Kemal Tufan, Sevil Tunaboylu, Ayla Turan, İlke Yılmaz.

Tahtakale Hamamı

2. Mehmet Dönemi (1451-1481)’nde inşa edilmiş, İstanbul’un en eski Osmanlı eserleri arasında yer alan Tahtakale Hamamı, aynı zamanda İstanbul’un en büyük hamamlarından biridir. Birinci Dünya Savaşı”ndan sonra Vakıflar İdaresi tarafından satılan hamam, 1980’li yıllarda soğuk hava deposu olarak işlev görmüştür. Tarihi hamam, Eminönü ve İstanbul’un buz ihtiyacını karşılarken, peynir stoklamak için de kullanılmıştır. Yapı, Doğan Kuban tarafından restore edilmiştir ve günümüzde iş hanı olarak kullanılmaktadır.

Tahtakale Hamamı

Uzunçarşı Cd. No: 329

Eminönü İstanbul

‘UNCANNY GAMES’

September 13 - October 28, 2011

Pg Art Gallery was founded 18 years ago by Pırıl Güleşçi Arıkonmaz. Since then it has constantly worked to put together new artistic events.. In September and October, the gallery will be presenting contemporary art for viewers in an extraordinary space with a comprehensive exhibition project. Instead of the sterilized atmospheres of regular galleries, the exhibition will be held in the historic Tahtakale Hamam, a location in harmony with the architectural spirit of İstanbul. Sponsored by the ROMAN, the event will be launched simultaneously with the İstanbul Biennial.

Curated by Öznür Güzel Karasu, the exhibition brings together 22 artists from various disciplines, exploring different meanings of the concept of “game” through their works and delving into the processes of play that we encounter in every aspect of life. The various games we play essentially highlight the state of uncanniness in which we live. These include the games we play while dealing with our roles in the social order, the games we are exposed to in such an enormous system, our fictional games, the games of our childhood: cheerful games, games of partiality, cultural games, and games of perception. In the exhibition, art also becomes a tool for seeking a way out of the social machinery we are all born into, but the end of which is unclear. During these intellectual journeys sparked by instinct, we encounter equations related to the mind’s explorations.

Artists featured in the exhibition:

Özgül Arslan, Sena Başöz, Burak Bedenlier, Itır Demir, Eda Gecikmez, Nurcan Gündoğan, Reysi Kamhi, Devabil Kara, Hacer Kıroğlu, Komet, Devran Mursaloğlu, Günnur Özsoy, Neriman Polat, anti-pop, Gonca Sezer, Ayşegül Süter, Jerome Symons, Candaş Şişman, Kemal Tufan, Sevil Tunaboylu, Ayla Turan, İlke Yılmaz.

Tahtakale Hamam:

Built during the reign of Sultan Mehmed II (1451-1481), Tahtakale Hamam is among the oldest historic works of art in the Ottoman Empire and it is also one of the largest Turkish baths. Following World War I, it was sold by the Directorate General of Foundations and used for storing ice and cheese in the 1980s. Doğan Kuban later restored the structure and it is currently being used as an office block.

anti-pop 'disneyland'

Kemal Tufan

Itır Demir

Reysi Kamhi

Milliyet Sanat Proust Anketi sorularını bu ay Yavuz Tanyeli yanıtladı...

2011-07-02T01:17:00.000-07:00

Ellerine Bak Sergi Açılışı

2011-06-16T02:58:00.000-07:00

Pg ArtSpace'dek' Son Açılışımız _ t e ş b i h

2011-06-10T04:20:00.000-07:00

t e ş b i h _ Yavuz Tanyeli

2011-06-09T02:43:00.000-07:00

Türk resim sanatının önemli isimlerinden Yavuz Tanyeli ‘Teşbih’ adlı sergisi ile Pg ArtSpace’te izleyicilerle buluşuyor.
Pg Art Gallery sanatı şehrin farklı alanlarına taşımak amacıyla hayata geçirdiği Kemerburgaz Country Life inşaat alanında yer alan Pg ArtSpace’te Mithat Şen, Devabil Kara, Günnur Özsoy ve Mike Berg sergilerini sanat severlerle buluşturmuştu. Pg ArtSpace’in 15 aydır süren sanat maratonu, Yavuz Tanyeli’nin 9 Haziran’da açılacak olan ‘t e ş b i h’ sergisiyle son buluyor.
Son dönem resimleriyle karşımıza çıkacak olan Tanyeli, renk kütleleri, formasyon- deformasyon ikileminde salınan figürleri ve simgesel nesneleriyle yine dünyaya, olaylara bakışını yansıtma çabasıyla hareket ediyor.

Tinsel Deneyimler Açılış

2011-06-09T02:38:00.000-07:00

Tinsel Deneyimler

2011-06-09T01:41:00.000-07:00

Pg Art Gallery, 17 Mayıs - 11 Haziran tarihleri arasında Günnur Özsoy'un Tinsel Deneyimler sergisine ev sahipligi yapıyor.

Ayşegül Sönmez'in 'Üç Sergiden Üç Resim' başlıklı yazısından

2011-05-06T03:51:00.000-07:00

Reysi Kamhi/ PG Art Gallery

Pg Art galerisi Tophane’ye taşındı. Kapılarını karma bir sergiyle açtı. Karma sergide Reysi

Kamhi’nin defteri ve defterinden çıkan resimleri, kentin hızla değişimine ve dönüşümüne

odaklanan bir projenin bölümleri. Kamhi, elinde defteri ve renkli boya kalemleri,

Asmalımescit’i pilot bölge seçerek ressamca bir araştırma yapmış. Bütün esnafla görüşüp

onların ruh hallerini sorgulamış. Asmalımescit’in giderek İstanbul’un en gözde eğlence semti

oluşunun onların üzerindeki etkilerini merak etmiş. Sonuçta kimle görüştüyse bu durumdan

hoşnutsuz olması Kamhi’yi şaşırtmış. Esnaf, hep eski günleri anıyor, bu kalabalıktan

fena halde sıkıldıklarını anlatıyormuş. Bütün bu mutsuz esnaf ve işlettikleri mekanlar işte

sergideki o defterde ve ona eşlik eden küçük ebattaki resimlerde. Kamhi, defter formatıyla

bu kentsel dönüşümün bireyler üzerinde yarattığı izleri mahremiyet içinde sergileme fırsatı

yakalamış. Defterden süzerek duvara astığı resimler bu mahremiyeti zedelememeyi ve Mısır

apartmanındaki o beyaz bank gibi çok tanıdık, sık sık geçtiğimiz iç mekanlara ait objelere

yeni bir yaşama alanı kazandırmayı başarmış.

Dolanbay - ‘untitled act’ 2011

2011-05-06T02:50:00.001-07:00

Dolanbay’ın Art Bosphorus sanat fuarında gerçekleştirmiş olduğu projesi, performans sanatı, performatif enstalasyon ve resim sanatı kriterleri içerisinde kendisine özgü bir çalışmadır. Sanatçı bu çalışmasında da tıpkı resimlerinde olduğu gibi bilinmezlikten hareketle yola çıkıyor. Bu proje, tahtadan bir platform üzerinde hacimli buz tuğlalarla inşa edilmiş 3 metre uzunluğunda, 2 metre yüksekliğinde bir buz duvar üzerinde resim çalışmasıdır.

Peki buz boya tutar mı, ya da buza resmetmek mümkün müdür?

Burada temel olan yaklaşım, sanatçının sonucunu önceden öngöremeyeceği, alışık olmadığı bir süreç yaratmaktır. Buz kütlesini yaşam için bir metafor olarak düşünüyor sanatçı. Buz duvar üzerine uygulanacak boyanın seyri bilinenler ile bilinmeyenler arasında bilinç akışı üzerine kurulan bir köprü gibidir. Süreç başladığında, tuval resimlerinde de olduğu gibi renk seçimi yapmadan, tuval gibi düşündüğü buz üzerine boya uygular. Kaygan yüzey ve erimeyle birlikte akan boya, buz üzerinde renkli, şekilli ve şekilsiz lekeler bırakır. Renkler, lekeler ve ‘ben’ arasındaki act-etken bir etkileşimden hareketle, renkler ve lekeler sürekli değişir. Leke katmanları oluşturularak devam edilen bu süreçte formlar oluşmaya başlar. Buzun ısıya orantılı erime hızına göre oluşan formlar sürekli deforme olurlar. Deforme olan formları yeniden formlaştırma çabasıyla süreç, formasyon-deformasyon ikilemi arasında sürekli tekrarlanır. Bu süreçte yüzey, birden çok sayıda resme sahne olur. Buzun tamamen erimesi ve buz suyunun kuruması durumunda yerde sadece boya lekeleri kalır. Kalan lekeler yaşanan bir sürecin kalıntısıdır. Kalıntıyla yeni bir resim adına girilen diyalog, sürecin devamı olmakla beraber yeni bir performatif sürecin de başlangıcı olur.

1988 yılında İstanbul’dan Londra’ya göç eden Dolanbay, akademik sanat öğrenimine Londra’daki çeşitli kolejlerde çizim dersleri alarak başladı. Birmingham’daki University of Central England’da 3 boyut tasarımı okudu. 1998 yılında Londra’da Westminister Üniversitesi’nde Mixed Media Fine Art okumaya başladı. 2000 yılında Berlin Sanat Akademisi’nde (UDK) ‘Yeni Alman Resmi’ konulu bir araştırma çalışması yaptı. 2001 yılında ‘Yeni Alman Resmi ve Sosyo Politik İlişkisi’ başlıklı tezini yazdı. Çağdaş Resim Estetiği’ni araştıran bir proje başlatıp, grup çalışmaları düzenleyip, seminerler verdi. Çalışmalarını aynı yıl ‘Heavy Paintings’ başlığı altında topladı. Güzel sanatların çeşitli dallarında gördüğü öğrenimini Londra’da University of Westminister Resim Bölümü’nde üst derece onur diplomasıyla 2002 yılında tamamladı.

2003 yılında atölyesini Berlin’e taşıyan Dolanbay, Berlinli bir grup sanatçıyla 2005 yılında galeri ve atölyelerden oluşan, ticari olmayan bir sanat kurumu organize ettikten sonra ‘A’ projesi adı altında bağımsız sanatsal projeler hazırlayıp, sanat pratikleri için geçici platformlar oluşturdu. Londra, Berlin ve İstanbul’da grup sergisi projelerinde çalışmaları sergilendi. İlk kişisel sergisini ‘Heavy Paintings’ başlığıyla 2009 yılında Berlin Meinblau Galerisi’nde gerçekleştirdi. Dolanbay ‘Heavy Paintings’ çalışmalarını güncel sanat pratiğine taşıyarak günümüzde sürdürmektedir.

Yapı Dergisi - Mayıs 2011

2011-05-05T07:31:00.000-07:00

'Art Sphere Istanbul' Açılış

2011-04-24T06:10:00.000-07:00

Yedinci Kıta Birgun ve Cumhuriyet' te..

2011-03-17T07:43:00.001-07:00

Yedinci Kita Haber Turk'te / 11.03.2011

2011-03-11T04:09:00.001-08:00

Yedinci Kita Acilis

2011-03-11T02:22:00.001-08:00

Mike Berg Sergi Hazirliklari

2011-02-24T01:29:00.000-08:00

Mike Berg, Kemerburgaz'daki proje mekanimiz Pg ArtSpace' te, cok yakinda acacagi "ucte bes cilgin" sergisini hazirlamaya basladi.

Kemal Tufan 'Omurga' Heykeli ile Arte'de

2011-01-21T04:12:00.000-08:00

2011-01-21T04:09:00.000-08:00

Pg Art Gallery sanatçısı Maura Sullivan, Rita K. Hillman Education Gallery'de.

Le Cool: Seni Görüyorum

2011-01-14T01:14:00.000-08:00

2011-01-06T02:19:00.003-08:00

'seni görüyorum' Haber Türk'te

2011-01-04T01:12:00.000-08:00

2010-12-30T06:14:00.000-08:00

"Seni Görüyorum" Açılış Gecesi

2010-12-23T05:36:00.000-08:00

Pg ArtSpace' te dün açılışımızı gerçekleştirdik. Günnur Özsoy' un "Seni Görüyorum" adlı sergisi 20 Şubat'a kadar Kemerburgaz' da izlenebilir..

Günnur Özsoy Katalogları Hazır!!

2010-12-17T02:43:00.001-08:00

OYUNA DAVET

Malzemede boşluk yaratmaktan ziyade, boşluğa kütleyle müdahale ediyor Günnur Özsoy. Bir tür uzam oyunu onunki! Pürüzsüz, parlak yüzeyli, kıpkırmızı kütleler yerçekimini altüst edercesine havada uçuşuyorlar. İrili ufaklılar. Rengarenk bir dünyanın imgeleri gibi her biri.

Biçimsel ve konumlanışsal varlıklarıyla kendilerini hemen fark ettiren bu heykeller, fark ettiklerini de hissettiriyorlar. Bir yandan görünürken, diğer yandan “seni görüyorum” diyorlar.
Bir nesne nasıl görür peki? Bir nesne nasıl söz söyler? O nesneyle temas edenler, onun aurasına dahil olabiliyorlarsa eğer, nesne bir bakıma yaşıyor demektir; varlığını hissettiriyor, yaşamda yer buluyordur. Sanat nesnesi için ise bu biraz daha zor olabiliyor kimi zaman. Hayatımızda olması zorunlu olmayan sanat nesnelerinin, başka herhangi bir nesneye göre hayata dahil olması daha karmaşık bir sürecin sonucunda gerçekleşebiliyor. Ama Günnur Özsoy heykeli kolaylıkla giriyor dünyalarımıza.

Bu kez vitrinli bir mekanın teşhir estetiği üzerinde kafa yoran Özsoy, çalışmaları ile izleyenler arasında farklı bir iletişim kurmayı amaçlıyor. Bu amacına da ulaşıyor sanatçı. Uzak mesafeden de algılanan organik formlar, aynı zamanda yere yerleştirilen aynalara farklı açılardan yansıyor ve mekanın tabanında varlık bulan izdüşümleriyle, izleyiciye oyunsal bir görsel deneyim yaşatıyorlar.

Öznur Güzel Karasu
Aralık 2010

Mithat Şen "oluş-bozuluş" xoxo'da...

2010-12-15T07:26:00.000-08:00

Mithat Şen "oluş-bozuluş" Genç Sanat'ta

2010-12-15T01:09:00.000-08:00

'Seni Görüyorum'

2010-12-09T01:17:00.000-08:00

22 Aralık 2010 – 20 Şubat 2011

Pg ArtSpace

Bronz, mermer, alüminyum, polyester ve keçeyi dahil ettiği organik formdaki heykelleriyle tanıdığımız Günnur Özsoy 22 Aralık’tan itibaren Pg ArtSpace’te...

Vitrinli mekanın teşhir estetiği üzerine düşünen Günnur Özsoy, Pg ArtSpace’in vitrini üzerinden eserleri ve izleyiciler arasında farklı bir iletişim yaratmayı amaçlıyor. İşlerini Kemerburgaz Country Life inşaat alanında yer alan Pg ArtSpace için özel olarak tasarlayan sanatçının kırmızı polyesterden ürettiği heykelleri izleyicileri uzaktan da etkisi altına almayı başarıyor. Tavandan sallandırılan ve adeta uçuyormuş gibi algılanan parlak, pürüzsüz yüzeyli organik formların imgeleri yere yerleştirilen aynalara farklı açılardan yansıyorlar. İşlerin mekanın tabanında varlık bulan izdüşümleri izleyiciye oyunsal bir görsel deneyim yaşatıyor.

1969 Ankara doğumlu Günnur Özsoy, Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Endüstri Ürünleri Tasarımı Bölümünü bitirdi. Londra’da gümüş işçiliği ve mücevher tasarımı eğitimi aldıktan sonra, bir dönem takı tasarımı yaptı ve sonrasında plastik sanatlar alanına yöneldi. 1993 yılından itibaren birçok kişisel ve karma sergi gerçekleştirdi.

"Oluş-Bozuluş" Açılış

2010-12-03T01:30:00.000-08:00

Mithat Şen Sergisi Hazır..

2010-12-02T07:10:00.000-08:00

Point Hotel'de İstanbul'un Şifresi

2010-12-02T05:05:00.000-08:00

Küratörlüğünü Beral Madra'nın üstlendiği Şifre: İstanbul ile Kemal Tufan ve Günnur Özsoy Point Hotel'de..

Mithat Şen "Oluş-Bozuluş"

2010-12-02T04:23:00.000-08:00

Mithat Şen

“oluş - bozuluş”

Pg Art Gallery
2 Aralık - 30 Aralık 2010

Pg Art Gallery, 2010 yılını Mithat Şen’in “oluş-bozuluş” sergisiyle sonlandırıyor. Altı yıl aradan sonra yeniden Pg Art Gallery’de izleyicilerle buluşuyor sanatçı.
Mithat Şen sanat tarihinin kemikleşmiş konusu ‘beden’i ele alırken tekrarlara dayalı bir performans gerçekleştirmektedir adeta. Bu sürecin içinde tek bir beden fikrini kaybeder, tüm bedenlerin toplamı içinde eriyerek sınırları zorlamayı öğrenir. Bedeni imgeselleştirerek okumaya ve onu parçalayarak deneyimlemeye girişen sanatçı hücrenin var oluş biçimi üzerine sorular üretir. Doğayı, başlangıcı bedende arar…
Hepsi birbirinden farklı bir ritim taşıyan bu yinelenen imgeler, yaşayan organizmalar gibi yer değiştirir adeta. Şen’in resimlerinde karşılaştığımız asıl şey, insan gövdesinin kendini yeniden düzenlemesi, iyileştirmesidir. Çünkü her dönüşüm, içinde yeni olanın heyecanını barındırmaktadır. Bir yandan beden dilinin dışavurumunu tüm saldırganlığıyla sezdirir, ancak bu imgeler bir o kadar da saklıdır; kendi görüntüsüne benzemeyen algımızı zorlayan bir tavrı vardır. Her şey kendi gördüklerimizde, yani içimizde mi saklıdır?
1981’de DTGSYO Resim Bölümü’nden mezun olan Mithat Şen, ilk kişisel sergisini 1984’te İstanbul’ da gerçekleştirdi. Çok sayıda kişisel ve karma sergide yer alan sanatçı, 1990’da 44. Venedik Bienali’ne katıldı.

Sergi Pazartesi hariç her gün 11.00 – 19.00 saatleri arası izlenebilir.

Ayşegül Sönmez'in Radikal'deki Yazısı: 'Sanat Fuarında Eleştirel Bir Tur'

2010-12-02T03:59:00.001-08:00

"Fuarı gezmeye üst kata göre daha az spekülatif olan ikinci kattan başlayalım. Amstderdam’lı genç galeri Upstream, Macar galeri Nessim, İranlı Etemad, Berlin’li Caprice Horn ve Piartworks’un ikinci yeri bu katta.

Caprice Horn, fuarın en ilginç sanatçı topluluklarından birini ağırlıyor. Jeff Koons ve Chapman kardeşlerin de desteklediği Berlin’li ünlü grup Anonim Sanatçılar burada. Anonim Sanatçılar topluluğu, uzun bir süredir sanatçıya değil, sanata dikkat çekmek için, isimlerini saklıyorlar. Şimdiden Banksy gibi gizemli, haleli sanatçılara bayılan İngiltere’de tanınmayı başardılar. Saatchi koleksiyonu başta olmak üzere pek çok koleksiyona dahil edildiler.

Basel fuarından tanıdık isimler
Piartworks’ün giriş katındaki sergisi, bu alt katta Juan Botella Lucas’la devam ediyor. Malzemeye büyük bir mizahla yaklaşan ve onu adeta yoğuran Lucas, geçtiğimiz Basel Scope’da gördüğümüz sünger ve pırıltılı boncuklu işlerinden birini yapmış. Artane de bu katta Chris Jordan’ın çevreye duyarlı işleriyle yer alıyor. Jordan resimlerinde soyu tükenmekte olan hayvanlara dikkat çekiyor.

Üst kata yavaş yavaş yönelirken merdivenlerde Mübin Orhon’ın 1972 tarihli bir işi size eşlik edecek. Üst kat turunuza, Galeri Baraz’la; Ahmet Güneştekin’in anıtları ve Halil Altındere’nin büyük sansasyon yaratması beklentisi Bağdat’tan dönen video işinin önünden geçerek başlayabilirsiniz. Heybetli cüssesiyle bu kez bir sanat tacirinden çok anıtlar kurulu başkanına benzeyen Baraz’a selam vermeyi eksik etmeyerek...

Sanki Los Angeles galerisi
Dirimart, geçen yıl tam da Galerist’in olduğu yerde, Galerist’in olduğu gibi ulusaşırı bir çıkış yapıyor. Paul Morrison, Peter Kogler, Edwin Schaefer gibi çok iyi tanınan uluslararası isimlerle, beyaz zemini ve aydınlatmasıyla İstanbullu’dan çok Los Angeles’lı bir galeriyi andırmaya çabalıyor. Herkes İstanbullu olmaya çalışırken bu gayreti anlaşılır gibi değil.
Hemen onun yanındaki Casa Dell’Arte’de durmanız gerek. Hem de uzun uzun… Galeri üç kadın sanatçı, İpek Duben, Şükran Moral ve Azade Köker’le fuarın en feminist ve risk alan galerisi… Azade Köker’in epik işleri ve incelikli, bir dantel gibi ördüğü, feminen, yatay uzun, politik ve estetik tuvalleri tek kelimeyle şahane. Şükran Moral’ın Mardin’in bir köyünde video performans icabı üç erkekle aynı anda evlendiği videosu ve fotoğrafları hemen onun yanında. Moral her zamanki gibi saldırgan ve tutarlı. Öfkeli ama nazik. Feminist ve savaşçı. İpek Duben’le yan yana olması farklı üretimlerin altını çizmesi bakımından anlamlı. Büyük zorluklarla getirilen Aksanat’taki Sylvie Fleury’nin dev mantarlarının önünde dinlenmeye daha var...

80’lerin kült isimleri
Galeri Deschler’e gidip 1980’lerin kült isimleri neo-ekspresyonist Rainer Fetting ve Salome’nin tadını çıkarmadan önce Artsumer’deki Kemal Seyhan’lara bakmalı. Seyhan’ın, günleri, haftaları biriktirdiği tuvalleri bu kez çok renkli ve yine sadece kendileri gibi. Selma Gürbüz’ün de yer aldığı Rosse Issa galerisinde Ayman Baalbaki’nin tuvali, fuarın güçlü işlerinden. Baalbaki iki yıl önce Kasa Galeri’ye yine politik resimleriyle konuk olmuştu. Ankaralı Siyah Beyaz galerisi Osman Dinç solosuyla yapılmamışı yapıyor: Tercihini tek bir kişiden kullanarak fuarın dikkat çekmek isteyen, mümkün olduğu kadar fazla iş göstermeye çalışan galerilerinden tek celsede ayrılıyor.
Galeri Nev ise Serkan Özkaya, Erdağ Aksel, İnci Eviner, Nazif Topçuoğlu ve Murat Morova’nın fırından yeni çıkmış işleriyle her zamanki mütevazı ve derinlikli çizgisini muhafaza ediyor. Daire Sanat’ta Gül Ilgaz’ı görmek güzel bir sürpriz. Olcay Art da Barış Sarıbaş ve Devrim Erbil’le fuara katılmış. Sarıbaş’ın boyayla haşır neşir olduğu, fotoğraf çeken figürü mümkün olduğunca kapatmaya çalıştığı son dönem tuvalleri umut vaat ediyor.
Çağla Cabaoğlu, Shanghai fuarından sonra burada. Standında, bu yıl fuarın onur ödülünü kazanan Hüsamettin Koçan’ın son dönem resimleri, Yaşam Şaşmazer’in yeni oyduğu heykelleri ve İsmet Doğan var.

Andy Warhol 85 bin euro
Frank Pages galeride fuarın tek Andy Warhol’u var. 85 bin euro’ya Warhol’un eliyle çizdiği bir Joseph Beuys portresi bu. Bu galeride fotoğraftan (ne kadar çabuk) sıkılıp da heykel yapan Mehmet Günyeli ve Burcu Perçin’in işlerinin yanı sıra bir başka sürpriz isim Gao Xingjian bulunuyor. Nobel ödüllü edebiyatçı son derece narin, pirinçten kağıt üzerine mürekkep çalışmalarıyla burada. (Son öğrendiğim bir bilgiyi de sizinle paylaşayım. Ressam Kemal Seyhan, Viyana’da yaşarken Gao’nun 1983 tarihli Otobüs Durağı oyununun sahne tasarımını yapmış.)

Karamustafa’nın eski resimleri
Geçen yıl gözlerimizin aradığı Apel, bu yıl yine fuarda. Outlet galerisi de, Rodeo da öyle. Rodeo’da Gülsün Karamustafa’nın 1980’li yıllara ait resimleri sergileniyor. İstanbul Modern, koleksiyonunda bulunan Karamustafa videosunun yakınına sanatçının bu dönem resimleri için acil bir yer açmalı. Galeri Non’da Gökçen Cabadan’ın son dönem işlerini görmek mümkün. Türkiye’nin tek fotoğraf galerisi Elipsis’in sanat tarihsel bir misyonu üstlenerek sergilediği 1990 tarihli orijinal baskı Şahin Kaygun’u mutlaka ziyaret etmeli.
Turu bitireceğimiz Galeri x-ist’e kadar Kemal Tufan’ın kafes içindeki canlı kanaryalarını, alt katta Michael Janssen galerideki Thomas Grünfeld’in meşhur Misfit serisinden, fare ve kuş karışımı “itici” işleriyle birlikte düşünerek incelemeli.

Finalde, x-ist’te Nazım Ünal Yılmaz, Ali Elmacı, Ekin Saçlıoğlu, Ansen Atilla’ya mutlaka bakmalı ama esas dikkat CANAN’a (Canan Şenol). Sanatçı minyatür, animasyon derken iki farklı 1 Mayıs’ı anlattığı ‘Sayfa’ adlı işiyle tamamen ona ait, plastik, güncel bir dilin müjdesini veriyor. Bu iş, CANAN’ın geleneği nasıl içselleştirdiğini göstermesi açısından mükemmel bir örnek. Banu Birecikligil’in resmi de fuarın güçlü pentürlerinden. Duyarlı ve kontrollü boyasıyla Birecikligil, bir viraj almış. Galeride Nalan Yırtmaç’ın da bir işi var. Doğrusu kentli stensilleriyle müze mekanlarını boyamakta tereddüt etmeyen Yırtmaç’tan işini daha anti-konvansiyonel biçimde sergilemesini beklerdim. Bu çok çelişkili olmuş.

Galeri Artist ise her zamanki gibi kendine mahsus, snobluktan uzak, kendince iddialı bir stand hazırlamış. Ömer Uluç’ları sergilemesi çok yerinde lakin o kadar küçük Ömer Uluç’ları nereden bulmuş? Keşke sergilediği 1975 tarihli Frank Stella’nın önüne dev bir Uluç heykeli yerleştirseydi! İkisi iyi anlaşırlardı!

Bu isimleri takibe alın!
Bu yılki fuar hem yerli hem de yabancı keşifler yapmak için fırsatlar yaratıyor. Özellikle Merkür galerisinde Arzu Akgün, Duygu Sözen ve Sabire Susuz’a dikkat. Artsumer’e yeni katılan Ankaralı sanatçı, Mardin bienalinde görünerek keşfedilen Erdal Duman da fuarın heyecan verici enerjilerinden… CDA projects’de seramik piknik tüpüyle Burçak Bingöl’ü ve fevkalade rahat resmiyle Burçin Başar’ı, Çağla Cabaoğlu’ndan Güneş Çınar’ı, PG Art galerisinden Kerem Ozan Bayraktar’ı da takibe almakta fayda var. Filipp Rosbach’dan Alexander König’i ve Kane kardeşleri de öyle. Amsterdam’lı galeri Upstream ve Laura Mars’tan da sanatçı keşfetmek ilerisi için faydalı olabilir. "

Contemporary @ b405

2010-11-27T04:02:00.000-08:00

Bugün cumartesi, son iki gün kaldı! Fuar tüm hızıyla sürerken, biz de enerjimizi hiç düşürmeyip Contemporary' nin temposuna ayak uyduruyoruz. Pazar günü saat 20.00' ye kadar b 405' deyiz...

Kerem Ozan Bayraktar'ın Ümit Özdoğan'la söyleşisi Time Out İstanbul'da.

2010-11-09T07:18:00.000-08:00

Taiwan'da "Tricycle" heykeli...

2010-11-09T05:49:00.000-08:00

Kemal Tufan davet edildiği "Benq Vakfı Sanat Yaratım Atölyesi" kapsamında gerçekleştirdiği "Tricycle" heykeli ile Taiwan'da.

Devabil Kara Pg ArtSpace'teki sergisiyle Artam Global Art'ta

2010-11-04T09:08:00.000-07:00

New York'ta yaşayan ve çalışan sanatçımız Ayşe Wilson'ın Contemporary Istanbul'da sergilenecek son serisi hazır!

2010-11-03T05:01:00.000-07:00

İşte "Jackie O.", onun meşhur "İnci Kolye"si ve "Kokteyl Kadınları"...

Devabil Kara - Hülya Küpçüoğlu Haber Türk Ropörtajı

2010-11-02T02:10:00.001-07:00

Devabil Kara’nın balinaları

'Dilin Söyleyemedikleri' adlı sergisinin son bölümü 'Yol–İz Bellek' adıyla Pg Art Space'te.

GAZETE HABERTÜRK / HÜLYA KÜPÇÜOĞLU

Uzun zamandır iz, bellek ve geçmiş zaman üzerine odaklanarak sanat dilini oluşturan Devabil Kara, sergisinin son ayağında sadece tuval çalışmalarıyla değil, 'Beyaz Balina' adlı heykel çalışmasını ve neon ışıkları kullanarak gerçekleştirdiği izleri de sunuyor. 22 Kasım tarihine kadar izlenebilecek sergisi üzerine sanatçıyla görüştük.

■ Çalışmalarınızın genelinde tarihsel ya da arkeolojik birtakım izler söz konusu. Farklı mekânlardaki izler ve bu izlerin mekânla birlikte söylediği şeyler neler?

İzler bakan kişiyi aslında orada olmayan nesnelere dair ilişkiler kurmak için zorlarlar. Tek yapmamız gereken onları takip etmek. Eğer takip edersek mekâna ait hikâyelere bizi götüren bir kılavuz olduklarını görürüz. Mekânın bilgisini barındırırlar, ancak bu bilgi rasyonel bir dizini içermez daha çok sezgisel bir bilgiden söz edebiliriz. Biz bu izlerle mekanın içerisinde yankılanan bir hikayeyi hissederiz. Bir tür geçmişe yolculuk yaşarız. Aslında mekanın belleği üzerinden yaşadığımız deneyimlediğimiz, mekânın hikâyesinden çok kendi duygu ve sezgilerimizin yaratısıdır. Tarihsel belleğin güncele ve geleceğe aktarılması olarak tanımlayacağım bu yolculukta bıraktığım izler mekânların geçmiş referanslarıyla buluşarak yeni söylemler oluşturuyorlar.

■ Çalışmalarınıza farklı bir plastik öge olan ışık ögesini de katıyorsunuz. Işığı çalışmalarınızda nasıl konumlandırıyorsunuz?

Serginin son ayağını oluşturan PG Art Space duvarına bıraktığım iz, mekânda geçiçi bir bellek oluşturmaktadır. Sadece sergi süresince varlığı devam edecek ve sadece bu sergiyi izlemeye gelen izleyici için varlık ve anlam taşıyacak. Işıkla yapmış olduğum balina izleyiciyi sessizliğe ve meditasyona davet etmektedir. Balina figürü kendi doğal ortamında yani derin denizde kütlesi ve ağır gibi algılanan hareket biçimi ile doğal olarak dinginliği, durağanlığı çağrıştırır. “Kırmızı ışık balina” adlı ışık enstalasyonu ile mekânın çevresiyle olan durağan ilişkisine farklı bir yaklaşım getirmek istedim. Işıgın plastiği sergideki “beyaz balina “heykelinin iki boyutlu temsili durumundadır. Neon ışık eneji ve modern hayatın sentetik enerjisini temsil etmekle birlikte durmayı, düşünmeyi bu şartlar altında bile olanaklı kılıyor.

BALİNALAR NEYİ TEMSİL EDİYOR?

"Balina aslında benim için zaman içinde olayların, nesnelerin mekânda üst üste bıraktığı izler gibi, zamanın insanın yalnız, derinde ve büyük benliğini, egosunu, anılarını temsil ediyor. Balinalar birbirleri ile iletişimi ve kendi konumlarını sonar ses sistemleri ile sağlarlar. Önce kendileri ses verir, bunun maddeler üzerinden kendilerine yansımasını beklerler. Böylece nerede olduklarını, nereye gittiklerini bilirler. Sanırım biz de sesimizi zaman zaman içimize yönlendirmeli ve oradan gelen yankılarla bu dünyadaki yerimizi tespit etmeliyiz."

BELLEĞİ TEKRAR OLUŞTURMAK

"Mekân bellekleri üzerinden ulaşmak istediğim her izleyicinin kendi belleğini tekrar oluşturmasına bir fırsat yaratmak.

Tinnitus Açılış

2010-10-29T08:05:00.001-07:00

Mithat Şen - Gülenay Börekçi Haber Türk Röportajı

2010-10-29T06:39:00.000-07:00

Sanat Söyleşileri’nin ilkinde kasım sonunda Contemporary İstanbul kapsamında DemArt Galeri’de, aralık başında ise PG Art’ta iki kişisel sergi açmaya hazırlanan ressam Mithat Şen’le konuştuk.

Ressam Mithat Şen çok uzun süredir, binlerce yıllık sanat tarihinde en çok üretilmiş olan imgeyi, “beden”i yeniden üretiyor. Hem yazıyı hem figürü andıran fakat ne hat ne figür olan yapılar onun bedenleri... Bugüne dek üzerlerine çok yazıldı, hatta birkaç kitap bile kaleme alındı. Gene de dokusu, ağırlığı, duyusal bileşenleri sürekli değişen, dönüşen bu sessiz ve tehditkâr yapıları hâlâ en iyi kendileri ifade ediyor. Sonsuz bir süreklilik içinde durandevinen, yaklaşan-uzaklaşan, azalançoğalan, birleşen-parçalanan, hafifleyen- ağırlaşan, daralan-esneyen bu bedenler, kan hücreleri gibi. Hepsi aynı, ama her biri tek ve eşsiz. Sanatçının röportajda dediği gibi: “Bir şekiller toplamını tekrar ediyorum. Ve o toplamın içindeki bir beden artık tek bir beden olmaktan çıkıp, tüm bedenlerin, kâinatın simgesi haline geliyor.”

■ Yapıtlarınızın bir özelliği de hikâye anlatmamaları...
Yaptığım şey, doğadan bir parça alıp onu, doğanın üretim biçimini kullanarak ama doğayı referans göstermeye ihtiyacı kalmadan tekrar etmek. Doğadan olduğunu unutana kadar. Kendisi doğa olana kadar... Hikâye büyük bir tuzak. Hüsn-ü hat da neticede harflerden, şekillerden oluşur. Üzerinde yol alınabilecek hale gelmesi için sizin onu okuma dışında yöntemlerle anlamlandırmanız gerekir. Hatta Arapça bilip yazılanın kutsal bir metin olduğunu kavrasanız bile, anlamını kavrayamayabilirsiniz. Yine de bu onun ritmini bozmaz, sizin onu estetik alımlayışınızı değiştirmez. Elinizdeki hüsn-ü hattın bir hikâye anlatması veya Kuran’dan bir ayet olması kısmen onu mukaddes kılsa da, o dili bilmeyenler hatta başka dinden birileri de ondan estetik haz alabilir.

■ Yapıtlarınızın isimleri de yok...
Göndermeleri ve yönlendirmeyi engellemek için, adlandırmıyorum onları. Bakanla baktığı yapıtı baş başa bırakmak için... Röportaj vermeyi pek istemeyişim de bundan. Söyledikleriniz bir yönlendirmeye sebep olabilir çünkü.

■ Resimlerinizden konuşmak istemediğinize göre... Gelenek dediğimiz şeyin bu toprakların genetiği olduğunu söylemişsiniz...
Eski usuller önermek niyetinde değilim. Bahsettiğim şu: Modernizmin Batılılaşma ve çağdaşlaşma adına kabulü ve dayatılmasıyla birlikte bu coğrafyada çok ciddi bir semantik kopuş yaşandı. Bu yeni yapılanma gayreti, toplumun ve bireyin kendini ifade etme, anlamlandırma bilgisini kuramadı. Bizim artık bir anlam matrisimiz yok. Ben hatırlatıyorum sadece, şarkıdaki gibi. “Sen unut geçmişini, ben aklımda tutarım...”

■ Anlam matrisimiz yok derken...
İster kuzey-güney, ister doğubatı aksında olsun, her coğrafyaya ait özel bir anlamlandırma bilgisi ve yöntemi vardır. Hıristiyanlık niçin Roma döneminde geldiği veya icat edildiği biçimde kalmadı da mezhepler ortaya çıktı. Niçin en yakın komşumuzda Şia var da bizde Sünni Müslümanlık benimsendi. Madem İslam ya da din evrensel, niçin farklı yollar seçildi... Modernistlerin tüm dünyanın aynı kozmolojiyle algılanabileceği varsayımı yanlış. Aramızda fark yokmuş gibi yapmamız da II. Dünya Savaşı sonrası Amerika’nın egemenliğiyle dayatılmış bir şey. Görünüşte bizi bağlayan popüler Amerikan kültürü, Batı’nın “ilkel” ve “vahşi” saydığı Hıristiyanlık dışı toplulukları “uygarlaştırma” projesinin görebildiğimiz son aşaması.

■ Öte yandan, bir geleneği yıkmak için o geleneği çok iyi bilmek gerekmez mi?
Kuşkusuz öyle. Ama işte II. Mahmut ve III. Selim tarafından Batılılaşma diye başlatılıp Cumhuriyet’le birlikte çağdaşlaşma adını alan paradigma, bazı alanlarda beceriksiz kaldı..

■ Becerilemeyen neydi?
Çağdaşlaşma adına geleneği görmezden geldiler; daha doğrusu çağdaşlaşmanın önündeki engel saydılar. Halbuki Cumhuriyet’le birlikte yapılabilmiş birçok radikal değişim, Osmanlı projeleriydi.

■ Aradaki boşluğu kapatmak adına bir teklifiniz olmalı...
Kaybolan anlam bütünlüğünü yeniden oluşturmak adına bir şeyler yapılmasına ihtiyaç duyulduğu hissediliyor. Bizde modernizmi yapısal bir sorun olarak gören çıkmadı. Modernizm Batı’nın kendi meselesiydi, eleştirisi de kendinden geldi. Postmodernizmi de bir tek tip üst söyleme çevirmeyi başardık. Birkaç taklit dışında modernizme hiçbir katkısı bulunmayan bu coğrafya, postmodernizmi gayet kullanışlı kıldı. Sanatı gelenekle temellendirmek, kaba suiistimallerin önüne geçmek için bugün en ihtiyaç duyduğumuz şey.

■ Sizin resminizin gelenekle ilişkisinden söz eder misiniz?
Modernizmin “sanat evrenseldir” dayatmasına karşı çıkarken, “Evrensel olan sanat yapıtıdır, yapma yöntemi değil” demiştim. Gelenek, o yöntemin en önemli parametresidir. Benim resmimin gelenekle ilişkisi de budur.

■ Ve sanat bütün bunlardan bağımsız değil...
Her sanat yapıtı bir iddiadır. Sanatçı yapıtıyla yeni kurallar ilan eder. Bunu da kendinden önce yaşamış sanatçıların kurallarını yıkarak yapar. Aslında şunu söylüyordur: Sanat yapmak için siz bir yöntem önermiştiniz, bense buna karşı yeni bir sanat yöntemi öneriyorum.

‘ÜSLUBUN ZAMANA İHTİYACI VAR’

■ Siz sanatın gelenekle ilişkisi meselesini düşünmeye hangi sürecin sonunda başladınız?
Hep düşünüyordum. Ama 20 yaşımdayken, yaptığım işin görsel karşılığını şimdikine yakın bir güçte ortaya koyamamıştım. Üslubun da zamana ihtiyacı var. Ayrıca yöntem konusunda eksiklerim vardı. Bu coğrafyada önemsenmemiş, unutturulmuş şeyleri öğrenmeye çalışıyordum. Teknik bilgi edinmekten değil, ruhuna vakıf olmaktan söz ediyorum. Bunları öğrenebileceğimiz yerler yoktu o yıllarda.

■ Kendi kendinize mi öğrendiniz?
Elbette. Hiç destek görmediğim gibi, yadırgandığım da oldu. Bazılarına enteresan geldi belki, o kadar. Bense başka şeyleri yadırgıyorum, özendiğimiz ama hiçbir zaman bize dair olmamış şeyleri bu kadar kolay kabullenmeyi, içine alabilmeyi, içinde olabilmeyi ve bunlara dair hiçbir şeyi merak etmemeyi...

■ Tam olarak ne yapmayı istiyordunuz?
Batı’nın kullandığı malzemeleri kullanmak istemiyordum. Bu bir tavırdı, karşı olduğumdan değil. Tuval üzerinde boyayı kullanarak bir gerçeklik yanılsaması yaratmayacak, farklı bir yöntem bulacaktım.

‘Dayanılmaz olan, farkların yok sayılması, tektipleşme’

■ Ressamlarla yapılmış röportajlarda artık resimden ziyade galeriler ve ressamlar arasındaki ilişkiler, koleksiyonerler ve resim fiyatları üzerine konuşulduğunu fark ettim...
Fevkalade sıkıcı konular bunlar. Fakat öyle bir durum var hakikaten. Dilerseniz hayıflanırsınız, dilerseniz olumlarsınız. Diyebilirsiniz ki; Türkiye’de sanatçılar resimle ilgili meselelerin hepsini tartışıp çözümlediler ve artık bu konular üzerine düşünmeye ihtiyaçları kalmadı... Ben öyle düşünmüyorum.

■ Bu hale nasıl gelindi?
Başta konuştuğumuz şey; bir teklifleri yok. Post-modernizmin ve enstalasyon trendinin de etkisi var tabii. Biz henüz tuval resmini tam irdelememişken, Batı ortaya enstalasyon fikriyle çıktı. Geleneğe karşı çıkanlar gibi tuval resmine karşı çıkanlar da vardı, ama bu konuda yeterince düşünmedikleri için karşı çıkışları verimli olmadı. Demek ki, bu coğrafyanın teklif ettiği yöntem bu: Bilmediği halde karşı çıkmak. Enstalasyon yapanın çağdaş, tuval resmine “saplanıp kalanın” gerici sayıldığı zamanlar yaşandı Türkiye’de.

■ Doğu ile Batı arasındaki ayrım sanıldığından daha derin belki de...
Öyle elbette. Ama ne Batı korkunç, kötü ve olumsuz, ne Doğu tam tersi. Algı farklarının yarattığı yöntem farkları var sadece. Dayanılmaz olan bu farkların yok sayılması, tektipleşme... Tabii bütün bunları biliyor ve söyleyebiliyor olmanız, sizi sanatçı yapmaz. Bunlardan konuşmak ne sanatçı olduğunuzun kanıtıdır, ne de buradaki işlerin büyük sanat yapıtları olduğunun... Batı sanatı, bizim unuttuğumuz, onlarınsa unutamayacağı kadar katı ve keskin bir geleneksel yapının sonucunda geldi bugüne. Buna gericilik adını verenlere “Batı sanatı gericiliğin doruğu sayılır” derim. Her büyük Batılı sanatçı kendi geleneğiyle ilgili mutlaka bilgi sahibidir. Klee için de böyleydi, Kandinsky için de... Hiçbiri rastlantısal biçimde çıkmadı.

Contempo Hazırlıkları Başladı! 25-28 Kasım

2010-10-29T04:13:00.000-07:00

Contemporary İstanbul Sanat Fuarına bizle katılacak sanatçılar:

Kerem Ozan Bayraktar
Ali Kabaş
Günnur Özsoy
Roeki Symons
Mithat Şen
Kemal Tufan
Ayşe Wilson

2010-10-29T03:51:00.000-07:00

'Tinnitus'

2010-10-29T03:41:00.000-07:00

Under Construction

2010-10-29T03:29:00.000-07:00

Öznur Güzel Karasu, Reysi Kamhi ile sergi hakkında konustu:

“under construction/yapım aşamasında” ilk kişisel serginin adı. Öncelikle bu projenin ortaya çıkış sürecinden bahseder misin?

İnternetin nasıl ve ne amaçla kullanıldıgı sorusundan hareketle oluşturduğum çalışmalarıma daha lisans eğitimim sırasında başlamıştım. Mezun olup da bir sergi kurma fikri ortaya çıktığında ise ağırlıklı resim olan bu çalışmları direkt galerinin duvarına asmak istemedim. Çünkü işler aslında hiçbir zaman bitmiyor ve projeler birbiriyle ilişkilenebiliyor, yeni fikirlerle geliştirilebiliyor.
Bir galeride kendi işini sergilemek kimi zaman seni o işe yabancılaştırabiliyor; çünkü üretildigi atölye ortamından bambaşka steril bir mekana taşınmış, Enis Batur’un tabiriyle yapıt ‘gurbet’e düşmüş oluyor. Bu sebeple zaten başlamış olduğum çalışmaları geliştirmek ve onlara farklı anlamlar yükleyebilmek, sergiye ve üretimime bir süreklilik fikri katmak istedim. Böylece galerinin duvarları bir yapboz tahtası gibi gün be gün değişen, “yapım aşamasında”ki bir alan halini alacak. “under construction” isminin doğuşu da bu süreçsellik üstünde yapılanıyor.

Serginin temasını ve ana kurgusunu oluşturan sanal dünya senin için ne ifade ediyor?

Sanal gerçeklik olaylara temasa geçme şeklimizi değiştirdi. Bu dünyanın hayatımızdaki egemenliği, yadsınamayacak boyutlarda. Örneğin facebook hesabımızın olması, kimliğimizin olması kadar doğal bir sürece dönüştü. Öte yandan, görsel duyunun hakimiyeti artarken cisimsizleşme söz konusu oluyor. Artık gazete almıyor internetten okuyoruz, blogları takip ediyor hatta blog yazıyoruz, internetten alışveriş yapıyor, hatta cinselliğimizi bile bu görsellikten hareketle kurgusal, yapay bir mekanda deneyimliyoruz. İnternet ile cinsellik, daha önce hiçbir dönemde olmadığı kadar çok insanın yaşamına girebiliyor.
Sabahtan akşama kadar sübjektif bir bilgi alanı oluşturuyor, oradan oraya keyfimizce ‘surf’ yapıyoruz. Her şeye daha hızlı, daha rahat ulaşabiliyoruz. Ben de sanal olarak edindiğimiz bilgiyi cisimleştirmeye çalışıyorum. Elle yapılmış kendime ait nesnelere dönüştürüyorum, kaydediyorum.

İşlerinde özellikle facebook ve twitter gibi sosyal iletişim ağlarındaki imajlardan yola çıkmışsın. Son zamanlarda bu iletişim ağları hayatlarımıza daha çok girince sanatta da daha çok yer bulur oldular. Senin bu dünyaya sanatsal bakışının diğer sanatçılardan ne gibi ayrım noktaları var?

Ben işe daha çok kendimden ve çevremdeki tanıdığım insanlardan yola çıkarak başladım. Kendimin ve onların deneyimlerinden hareketle bir dil oluşturmaya çalışıyorum ve daha yolun çok başında olduğumu düşünüyorum. Sergimin fikirsel sürecinde sevdiğim, takip ettiğim birçok sanatçıdan etkilendim kuşkusuz. Bence işlerimdeki belirgin noktalarından biri, teknolojiyle bu kadar iç içe geçen konuları çok daha geleneksel bir anatımla tasvir etmeye çalışmam. Genellikle yağlıboya kullanıyorum, kimi zaman da grafik kalemlerini veya suluboyayı tercih edebiliyorum.

Serginin kurgusunu nasıl oluşturdun?

Ben aslında serginin kurgusunu sıradan bir emlak projesininin oluş sürecine benzetiyorum. Yüzme havuzlu, kat otoparklı lüks bir site örneğin. Böyle bir projenin henüz bitmeden, oluşturulmuş maketlerle, hazırlanan fotograflar ve animasyonlarla neye benzeyeceğini bilebilirsiniz. Yapım aşamasında olduğu halde size dönüşeceği halinin vaadini sunar. Ben de sergide bu kurguya benzer bir yaklaşım yakalamaya çalıştım. Açılış gününde bu sebeple yalnızca vaad edilen bir serginin fotografları vardı. Sergi süresince Salıdan Cumaya haftanın dört günü galeride çalışmalarıma devam edeceğim ve serginin son günü olan 14 Temmuz’dan bir gün önce ise tüm üretim tamamlanmış olacak. Kapanış daveti de yine bu tarihte yani 13 Temmuz’da gerçekleşecek.

Yani sergi süresince galeri aynı zamanda senin atölyen olacak…

Evet. Benim için serginin en heyecanlı kısmı da zaten bu. Bir üretim alanının galerinin içinde barınacak olması ve bitmiş mükemmel olarak tabir edebileceğimiz bir iş göstermektense, izleyiciyi düzensizlikle karşı karşıya bırakmak... Mahrem üretim sürecinin kendisini göstermeye ve bu özel alanın ziyaretçiyle paylaşılan bir düşünme yeri olmasını sağlamaya çalışacağım. Dış dünyadan saklanan bu sürecin kendisini sorgularken, kaçınılmaz olarak kendimi de sorgulayacağım bir deneyim olacağına inanıyorum. Aynı zamanda bu süreç twitter’dan da takip edilebilecek.

Galeriye gelenler ya da twitter’dan seni takip edenler serginin oluşum aşamasına dahil olacaklar…

Evet, özellikle galeriye gelenler bu sürece tanıklık edebilecekler. Twitter’ı kullanmamın en önemli sebebi ise sergiye dair bir kayıt, belge oluşturmak istememdir. Teknolojik gelişmeler sayesinde her an izlenebilir ve rahatça ulaşılabilir olduğumuz bu günlerde, kaydedilmemişlik neredeyse yaşanmamışlıkla eş değer bir hal aldı. Dolayısıyla sergi, geçirdiği tüm aşamalarla, o güne dair twitter’daki basit yazılarla, kaydedilmişlik üzerinden bir gerçeklik oluşturmayı da hedefliyor.

Mithat Şen'den 'isimsiz deriler'

2010-06-10T07:37:00.000-07:00

Yapı Dergisi

Haziran 2010

YENİ BİR SANAT MEKANI Pg ArtSpace

2010-06-04T03:16:00.000-07:00

ARTAM Global Art

Haziran - Ağustos 2010

Sanat için yeni bir alan

2010-06-01T06:53:00.000-07:00

Haber Türk
30 Mayıs 2010

Country Life'ta Pg ArtSpace

2010-05-25T04:07:00.000-07:00

'mesafe yok II'

2010-05-08T04:05:00.000-07:00

Tokyo'da yer alan Niche Gallery ve Pg Art Gallery’nin ortaklaşa oluşturdukları projenin ikinci sergisi 12 - 22 Mayıs tarihleri arasında Niche Gallery’de gerçekleştirilecek. Bu sergiyle İstanbul’da yer alan Pg Art Gallery’nin temsil ettiği sanatçılardan Kemal Tufan, Ali Kabaş, Kerem Ozan Bayraktar, Genco Gülan ve Ayşe Wilson’un eserleri Japonya’daki sanatseverlerle buluşacak. Sergide uzaklıkların ve sınırların yarattığı kültürel farklılıkların yanı sıra, yaşamın içindeki benzer durumlar vurgulanıyor.

Heykel dile geliyor

2010-04-28T01:21:00.000-07:00

Öznur GÜZEL KARASU
Haber Türk

Pg Art Space

2010-04-23T02:00:00.000-07:00

Kentsel yapılanma sonucu her geçen gün biraz daha tekdüzeleşen yaşamlarımıza farklı bir soluk katıyor sanat. Görmemizi biçimlendiriyor ve var olan her şeye başka yönlerden de bakabilmemize yardımcı oluyor. Pg Art Gallery, betonlaşmanın giderek daha da arttığı İstanbul’da, modern bir mimarinin inşaat alanında yer alan mekanda yeni bir seçenek yaratmak için yola çıkıyor. Bireysel duyguları göz ardı eden mimarlık anlayışının dışında kalan Kemerburgaz CountryLife inşaat projesi dahilinde, sanatı bir alternatif olarak sunuyor.

Sanat galerisi konseptinden farklı tasarlanan ve Pg Art Space olarak adandırılan bu sürpriz mekanda, CountryLife inşaatının tamamlanma süreci olan on beş ay boyunca farklı disiplinlerde üretim yapan Türk çağdaş sanatının temsilcilerinden bir seçki sunulacak. Pg Art Gallery’nin on yedi yıllık sanatsal vizyonu doğrultusunda yapılan seçimle belirlenecek sanatçılar, Pg Art Space için özel olarak hazırlayacakları projeleriyle farklı bir dünyanın kapısını aralayacaklar.

Kemal Tufan / likit - lick it - liquid

2010-04-02T08:07:00.000-07:00

http://http//www.womenist.net/tr/page/915/Biraz_sosyolojik,_biraz_psikolojik,_hatta_politik

'Güvenli bölge' mahkumları

2010-04-02T07:59:00.000-07:00

Öznur GÜZEL KARASU
Haber Türk

Güvenli sandığımız bölge

2010-03-09T07:28:00.000-08:00

Deniz ÜLKÜTEKİN

Cumhuriyet

7 Mart 2010

'Beyaz ırk'tan imajlar

2010-03-02T07:24:00.000-08:00

Elif DASTARLI
Milliyet Sanat
Mart 2010

Roeki Symons 'no side effects'

2010-02-20T03:55:00.000-08:00

Roeki Symons çalışmalarında gündelik hayat nesneleri ve gündelik olayların sakladığı küçük çelişkilerden ve bu çelişkilerin barındırdığı derin anlamlardan etkilenmiştir. İlk bakışta göze görünmeyen bu yüzeysel fenomenler ancak bakışın köşelerinde yakalanabilir. Roeki Symons görünür dünyanın eşiğindeki bu katmanları yüzeye çıkarmak için resim, desen, fotoğraf ve yerleştirme gibi farklı disiplinleri bir araya getirir.
NO SIDE EFFECTS (Yan-Etkisi Yok) güncel yerleştirmelerinden biridir. Geniş bir odanın tüm zemini baloncuklu ilaç kutularıyla 10 cm. yüksekliğinde bir katman oluşturacak şekilde kaplanır. Duvardaki fotoğraf yan yana gelmiş 5 küvet ve her bir küvetin içinde kendini suya teslim etmiş gibi duran kadını gösterir. PVC ile kaplanmış bu fotoğrafta yan yana dizilmiş küvetler büyük bir ilaç kutusunu ve suyun içindeki kadınlarda her bir baloncuk içindeki ilaçları andırır. Bu anlamda teslimiyet, istenilen tedavinin ve arzu edilen mutluluğun gelmediği noktadaki ilaç mıdır? Yoksa, bazı şeylerin tedavisinin olmadığı gerçeğine mi teslim olunur?
DOWNTOWN (Şehir Merkezi) büyük bir şehirde yaşamanın tüm karmaşasına karşı bir eleştiridir. Post-modern şehirlerde yaşayan bir çok insan için modern ve özgür yaşam rüyası bir kabusa dönüşmüştür. “Dünyanın metropolleri sınır-tanımayan kanserli bir büyüme ile gün ve gün yaşanılmaz kent merkezlerine ve çevrelerine dönüşüyor. Gündüzün davetkar ve korumacı mekanları gece düştüğünde tehlikeli birer çöl oluyorlar” (Schirmacher: Philosophy of the city – Dream or nightmare).
DOWNTOWN (Şehir Merkezi) adlı yerleştirme çalışması, baloncuklu ilaç kutuları kullanılarak yapılmış binaların fotoğraflarından oluşur. Uzaktan bakıldığında romantik ve barışçıl bir kent panoraması oluşturan bu fotoğraflar, malzeme keşfedildiğinde maskeledikleri tehlikeyi açığa çıkarırlar.
COMPOSITION (Kompozisyon) adlı çalışma birçok nesneden oluşur ve özellikle modern mimarlığın prensiplerinin ortaya çıkışında büyük etkisi olan ve daha sonraları Bauhaus ve Dadaizme de bağlanan De Stijl adlı grubun Piet Mondrian ve Gerrit Rietveld’le beraber kurucularından Theo van Doesburg’un Rhythm of a Russian Dance adlı yapıtına göndermede bulunur.
PG Art Gallery’de sergilenen COMPOSITION I,II,III,IV adlı çalışmalar da baloncuklu ilaç kutularından yapılmıştır.
Üç enstalasyonda da kent yaşamına, kentsel dönüşüm projelerine ve büyük şehirlerin cazibesinin insanların yaşamlarını otonomluk, yaratıcılık ve ekonomik anlamlarda nasıl çölleştirdiğine birer eleştiri niteliği taşır.

Maura Sullivan "Zapt Edilmiş Anlar"

2010-02-20T03:47:00.000-08:00

Öznur GÜZEL KARASU

Artist Actual

Devabil Kara

2010-02-19T03:06:00.001-08:00

Preview of Devabil Kara's upcoming show 'the uncommunicables' will be held at the historical complex 'Valide-i Atik' which was built by Mimar Sinan in 1570.